Lampa błyskowa została wynaleziona dla potrzeb fotografii. Na początku, gdy robiono zdjęcie obok aparatu rozpalano magnezję, która przez chwilę świeciła oślepiającym światłem, jednak ten sposób był bardzo nieporęczny i niebezpieczny. Dlatego właśnie skonstruowano lampę błyskową. Na początku była to żaróweczka z magnezem lub aluminium zamiast zwykłego żarnika, a w bańce żarówki znajdował się tlen. Gdy podłączono żaróweczkę do prądu, magnez natychmiastowo się spalał i powstawał krótki, silny impuls świetlny. Żarówka taka nie nadawała się do powtórnego użytku. Dziś nie używa się już takich lamp. Obecnie używa się lampy, których działanie opiera się na zasadzie rozładowania kondensatora elektrycznego przez ksenonowy żarnik. Tego typu lampy nadają się do wielokrotnego użytku, a ich trwałość liczona jest w tysiącach błysków. Dzisiejsze lampy błyskowe powstały dopiero w drugiej połowie XX wieku. To właśnie dzięki tej lampie możemy robić zdjęcia w mało oświetlonych miejscach. Lampę naftową, po długich latach pracy nad destylacją ropy naftowej skonstruował polski uczony Ignacy Łukasiewicz. Ostateczny prototyp skonstruował wraz z blacharzem Adamem Bratkowskim. Lampa była bardzo masywna i wydajna, lecz początkowo dawała mało światła. Później lampę udoskonalono i od tego czasu lampa ta była najpopularniejszą lampą używaną w Europie. Na stałe z domów wyparła je dopiero żarówka i elektryczność. Lampa naftowa składała się ze zbiornika na naftę oraz rurki, z której wystawał knot. Górna część lampy zabezpieczona była szybko, dzięki czemu można było chodzić z nią podczas wiatru, a ona nie gasła. Paliwem tej lampy była nafta wynaleziona również przez Ignacego Łukasiewicza. Nafta jest produktem destylacji ropy naftowej. Przed wynalezieniem tej lampy nie wiedziano bowiem, że ropę naftową można w ogóle do czegoś używać. Dzięki rozpropagowaniu lamp naftowych, rozpowszechnił się przemysł naftowy w Polsce i Europie.
Tagi: błysk, fotografia, lata, miejsce, nafta, oświetlenie, pracy, wynalazek, żarnik
Elektronika